ဘဝကို တစ္ခါတစ္ခါ
အေပၚစီးက ငံု႔ၾကည့္ရေတာ့လည္း
သိပ္မဆိုးလွဘူးလို႔ ထင္လာတယ္။
ဖ်ားနာမႈကိုမွ မစားေသာက္ရင္
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ။
ျမစ္ေဘးက သစ္ပင္လို
သူမ်ားေတြ စီးဆင္းေနတာကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနခ်င္ရဲ႕။
ဒါမွမဟုတ္
ပိုက္ဆံ တက္ႏိုင္တဲ့အခါက်ရင္
ေရာဂါတစ္ခုခုရဲ႕ နာမည္ကိုဝယ္ယူျပီး
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္ပူၾကည့္ေနခ်င္တယ္။
လူေတြက
တစ္ခါတစ္ခါ လဆန္းလိုက္
တစ္ခါတစ္္ခါ လဆုတ္လိုက္နဲ႔
သူတုိ႔ရဲ႕ စိတ္ဒီေရက
အတက္အက် ရွဳပ္လြန္းေတာ့လည္း
(ကိုယ့္သေဘၤာကိုယ္)
ဘယ္လို ခုတ္ေမာင္းရမယ္မွန္း မသိေတာ့ျပန္ဘူး။
“ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္ ေၾကကြဲတတ္သူေတြ မလာရ”
ငါ့ စ်ာပနကို
ငါ တစ္ေယာက္တည္း ခ်မယ္။
ေလာေလာဆယ္မွာ
လိုလိုမည္မည္
ငါ စဥ္းစားၾကည့္ေနမိတာကေတာ႕
အခု တည္ခင္းတဲ့ ညစာကို
နာမည္ ဘယ္လိုေပးရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာကိုပဲ။
Oct 2000
|
Your are currently viewing:
